Іван-ды-Мар’я

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Даўно калісьці з прастораў рускіх, 3 далінаў Нёмна Крыжанкі комтур да замкаў прускіх Гнаў шмат палонных. Былі між імі хлапец з дзяўчынай (Іх скутых гналі), Іван ды Мар'я ў сваёй краіне Іх людзі звалі. Калі пад вечар абоз праходзіў Мяжу-граніцу, Калі знікалі ўдалі, на ўсходзе, Бары, крыніцы: — Далей не ў сілах ісці, каханы, — Сказала Мар'я, — Ісці ад родных дуброў, палянаў, Ад зор і хмар я. Іван сказаў ёй: — Даўно пара нам Спытаці шчасця, Чым жыць і гінуць век у кайданах, Лепш вольным пасці... Начной парою, глухой гадзінай Юнак адважны, Здабыўшы зброю, з сваёй дзяўчынай Уцёк з-пад стражы. Калі-ж дазнаўся аб гэтым комтур, — Хутчэй шляхамі Услед пагнаўся з атрадам конным За бегляцамі. Тры дні няспынна пагонь ляцела, І каля Нёмна Хлапца з дзяўчынай дагналі стрэлы У полі роўным. Дагналі стрэлы, ды не дагнала Іх смерць-няволя, — Дзе кроў іх пала, закрасавала Там кветка ў полі. I сёння ўсюды, каля стажар'яў, Па белым свеце Легенду-кветку — Іван-ды-Мар’я Калыша вецер.adidas