З паэмы «Нарач»

Сярэдняя: 5 (11 галасоў)
За шыбамі тлеюць у попеле сінія зоры. Мерзнуць ад сцюжы апухшыя пальцы, баляць. Ведаю, песні, вам хочацца струнных разораў, шолаху лесу зялёнага, звону азёраў, — сніцца не раз вам шчаслівая наша зямля. Будзе ўсё гэта... Сталёвым нарогам падымем новыя дні; залатых ураджаяў зару збяруць у снапы маторы рукамі стальнымі; і вёснамі будзе цвісці маладымі, вясёлкамі песень мая Беларусь. А сёння ідзіце, ў народ мой ўлівайцеся бунтам, Хай звоніць у кроках ваш кожны акорд-пераліў. Вы гнуцца не ўмелі; закутыя, ў путах з балотнай крыніцы не пілі атруты, не поўзалі вы, калі цёмныя хмары плылі. А сёння ідзіце у нізкія хаты, пад стрэхі. Пазнаюць вас там па глыбокіх шрамох, па чорных мазолях, па звонячым рэху. Як сонечныя, загарайцеся, вехі, на новых вяршынях цяжкіх перамог. А сёння ідзіце між родных загонаў, шмат вочаў знаёмых спаткаеце вы. Засцеляць вам нівы узорны настольнік, як прыдзеце ў госці ў дзень заўтрашні, вольны, ці з славаю паўшых, ці з славай жывых. І поўнач праходзіць. За шыбамі вецер... За сына дзесь моліцца матка цяпер. А я хачу сонца засеяць на свеце і ворагам кінуць у вочы з-пад сэрца апырсканы кроўю гарачаю верш. Вось раніца цixa лягла на падлогу... У дальні паход свае песні бяру. Іх трэба рассеяць вясной па разлогах. I заўтра на струнах, на новых дарогах прыдзецца яшчэ апяваць Беларусь.womens nike shoes