Беларусь

Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)
Я адгадаць не раз хацеў твой дзіўны вобраз і заўсёды, у час асенняй непагоды, мне засланяла хмары цень. Калі-ж прадвеснем залатым у рысы твару я ўглядаўся, — як coнцa, прамянела ты, зноў неразгаданым тады твой вобраз для мяне застаўся. Я чуў у песні голас твой і бачыў хараство убору у слуцкім казачным узоры, ў радках кірыліцы святой. Жывую летапісь вякоў, што Нёманам, Дняпром шумела, чытаў з граніта гарадоў і з безымянных курганоў, што азарыў агнём Гастэла. У казках, думах песняроў была ты, часам, сірацінай, была гаручаю калінай, што ў полі расцвіла вясной; была слязой, ў якой мігцяць расстання і сустрэчы зоры, была, як сонца ўзняты сцяг, была дарогаю жыцця, без краю кінутай у прасторы. Але такой, як сёння ты з'явілася, ніхто не бачыў, гарэлі полымем гарачым асін пажоўклыя лісты. Прахладай веяла з дуброў, плылі вячэрнія туманы. У змрочнай засені лясоў, каля распаленых агнёў, адпачывалі партызаны. А цішыня з усіх старон. Адно чуваць, як у азёры са звонам ападаюць зоры, і ціхі раненага стогн. У ноч такую не да сну: ўсё бачыш родныя дарогі, сінь Нарачы, Беразіну, абвугленую старану. У сэрцы кожнага трывога... I вось тады ў паўночны час, па цёмных нетрах і палянках ты падыходзіш, партызанка, хадою ціхаю да нас. Каму гаючы сон дасі, у будучыню шлях пакажаш, каму паможаш пагасіць, развеяць сум на верасы і чула раны перавяжаш. Надзеяй асяніш жывых, над паўшымі пахіліш постаць, як маці, і на жвір пагосту, сабраўшы з нетраў баравых, і з сенажацей, і з палёў, ўсе краскі лепшыя і збожжа, зарніцы майскіх вечароў, — ты, як вянок, у ног байцоў, расой асыпаны, паложыш. I пойдзеш зноў шляхамі ты нязведанымі, баравымі. I толькі ўсюды тваё імя мне шэпчуць травы і лісты, гудуць свабодныя вятры, вандруючыя ў паднябессі. I там, дзе яркія кастры гараць, як полымя зары, звініш у несмяротнай песні.adidas Sneaker News