Дарога

Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)
Скрыпяць перасмягшы ў утулках Драўляныя восі, I льецца пясок Паміж рэдкімі пальцамі спіц; На ўсход і на захад, Да цёмнага лесу граніц, Лугоў муражных Дагараюць на сонцы пакосы. Далей, быццам стада валоў, На папары каменне і грушы, Як жнеі зялёныя, Хіляцца нізка ў дабры I тонуць асверы, перэплаты, Рогі апушын За пылам дарожным, За шэрым пакатам гары. А ў даль, з-пад калёс гаваркіх, Разаслаўся гасцінец, Паплыў па узгорках З прытокамі польных дарог, З прытокамі сцежак, Ды тропаў глухіх і нізінных, Пралёгшых праз папараць, верас, Праз чартапалох. Адны з гэтых сцежак Нясуць пах жытнёвага поля I рэха забытых напеваў З іх усхваляванай тугой, Знаёмую свежасць, Блакіт надазёрных аколіц, І шум таямнічы Наднёманскай пушчы глухой; Другія — нясуць успаміны дзяцінства Сустрэчаў I подых вільготных іржышч, Вераснёвых начэй, Калі адклікаецца толькі На шэлест атавы надрэчнай, Калышачы крыллямі зоры, Паўночнае стада гусей. I ўсё гэта бурымі хвалямі Спаленай гліны, Падзолу, пяску Уцякае з-пад драгкіх калёс. I рэхам трывожным Сухія звіняць каляіны, I нізка, ад хмараў асеўшых, Звісае бярозаў галлё... Дарога, дарога! Чым заваражыла мяне ты: Вятрамі, начлегамі, Песняй ці далечынёй, Што я без тугі пакідаў I абжыты палетак, I клёкат бусліны Па-над саламянай страхой? I нават сягоння, Калі ўсяму ведаю вартасць: Сустрэчам і дружбе, Спагадзе і фарбам вясны, — Я золатам лічаных дзён сваіх Шчодра і ўпарта Плачу за дарожныя I мімалётныя сны. Нібыта, мне суджана лёсам, На нейкім крутым перавале, Дайшоўшы да мэты, Застацца слупом верставым, У якога другія бадзягі Заўсёды дарогу пыталі-б I каля якога ўздымаўся-б Начлежнага вогнішча дым.JORDAN