Два лісты

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
                       1 

«Прывет табе, усходні вецер! 
Адкуль бы ты, мой брат, ні быў — 
З высокіх гор, марскіх глыбінь — 
Я рад заўжды з табой сустрэцца 
I расчыніць сваю душу, 
Як расчыняюць людзі вокны, 
Каб твой жывы вясняны шум 
У песні век маёй не моўкнуў. 
Цябе я знаў з юнацкіх год, 
Цябе любіў, і ты, як брату, 
Памог сустрэць вясны прыход, 
Памог скрышыць няволі краты. 
Калі ж варожыя палкі 
Прыйшлі таптаць маю радзіму, — 
Іх ахінуў ты ў саван дыму 
I кінуў мёртвыя пяскі 
На іх бясслаўныя магілы. 
Ты партызанам памагаў 
Паліць кастры і рассцілаў 
Іх полымя па небасхіле. 
Ты ажыўляў палі, лугі, 
Ты асушаў слязу пакуты, 
Ты нашы калыхаў сцягі 
Пад пераможны гром салютаў. 
I на свабодны голас твой, 
Нібы на кліч вясны жаданай, 
Грымяць, абнятыя зарой, 
Вяршыні Татраў і Балканы. 
Вітай жа ўсіх маіх братоў 
I ўдаль ляці па белым свеце! 
Прывет табе, усходні вецер! 
Шчаслівых сонечных шляхоў!» 

                       2 

«А што табе ў маім пасланні, 
Заходні вецер, перадаць? 
Праклёны, што яшчэ звіняць 
На папялішчах здратаваных, 
Праклёны мёртвых і жывых, 
Апаленых, зламаных сосен, 
Якім у грозны час прыйшлося 
Сустрэць навалу хмар тваіх. 
Цябе я знаў нямала год 
Па тых завеях-непагодах, 
Што замяталі шлях народа, 
Гасілі сонечны усход. 
Ты песню звонкую маю 
Глушыў, але яна — жывая, 
I з ёй на варце я стаю 
Свяшчэнных меж — граніцаў краю. 
I калі посвіст крыл тваіх 
Я зноў пачую, — песня ўздыме 
Кіпучы вал з глыбінь марскіх 
I на сустрэчу ў наступ рыне». 
I вось паслаў я два лісты, 
Усходні вецер майго краю 
Калыша спелыя жыты. 
Адказу з захаду чакаю. 
Чакаю, бо мне трэба знаць, 
Пакуль у сэрцы поўна жару, 
Ці з песні кулю адліваць, 
Ці для вяселля — згоды чару.