Гэта песня прайшла праз гады і муры...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Гэта песня прайшла праз гады і муры, павуцінне парваўшы калючых дратоў. Гэта песня гарэла ўначы і гарыць — і таму на цымбалы кладу яе зноў. Сёння пеніцца — бродзіць рабінавы хмель у грудзях і у жылах мазолістых рук. Толькі ўскішеш чупрыну — вішнёвая бель ападае на звонкае полымя струн. Засцілайце сталы, горы, нівы зарой! Развявайце, вятры, туман ў полі сівы! Мы за край, апаясаны Нёмнам-ракой, за вясну, што на крыллях нясуць журавы, і за моладасць даўніх баянаў-пяўцоў, і за моладасць нашу, за сонца і шыр небасхілу, за даль неапетых шляхоў, — падымаем з гарачаю брагай каўшы. Толькі ў гэткія дні трэба ў струнаў лады, перастроіўшы, ўліць волі сталь, тонаў медзь, – каб ад цвету вачэй і ад шчасця яны, не рвучыся, маглі зіхацець і грымець. Бо ўжо з нашых курганаў – з жыцця рубяжоў сокал меж не пабача, гусляр і ратай, толькі стэп на усхадзе ў агні каласоў, а на захадзе мора – сінеючы край.Jordan Extra Fly