Калі сустрэў цябе...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Калі сустрэў цябе я вечарам, адчуў і радасць і трывогу, і затрымаўся, быццам нечага я не узяў з сабой ў дарогу. Чаго? Кавалак хлеба чорнага, ў якім дыміць радзімы попел, прамень Палярнай з неба зорнага ці жвіру з першага акопа? He, гэта ўсё са мной, як некалі. Аднаго толькі нехапае: ацененых густымі вейкамі тваіх вачэй, што сонцам ззяюць, тваіх валос, якіх не краталі нi навальніцы, ні туманы, і рук, пахучых польнай мятаю, і вуснаў, моладасцю п'яных. Усё ты гэта добра ведаеш. Калі-ж цябе я сустракаю, мяне — знарок ты ці нясведама – на раздарожжы пакідаеш. На раздарожжы, дзе віднеецца: «Налева ці направа пойдзеш, — пустыня прад табой рассцелецца і век спакою ты не знойдзеш»... Ды я спакою не вымаліваў, і не жабрак — прасіць спагады, хоць ахапіла мяне зарава, як лес гаручым лістападам. Іду і сам з сябе дзіўлюся я, як вусны, спаленыя сёння, пра твае вочы, косы русыя, не стогнам, але песняй звоняць. Той песняй, ад якой ніколі мо' няхопіць ўратавацца сілы: яна праб'ецца сонца полымем і за апошнім небасхілам.Seasonal Footwear