Хлеб

Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)
Аднойчы на кірмаш здалёк Вандроўнік плёўся ў горад І наракаў на свой мяшок, Набіты лустай спорай. Аж Хлеб не вытрымаў і так Азваўся: – Што бядуеш? Зусім не ты мяне, дзівак, Але цябе нясу я. – Ну што ж, пабачым, хто – каго! – Той запярэчыў строга І з цяжкага мяшка свайго Хлеб вытрас на дарогу. І сам пашкандыбаў далей. Нішто не муліць плечы. Дзень прамінуў. Ужо ў імгле Стаў набліжацца вечар. Настаў і час перакусіць. Успомніў хлеб вандроўнік, Што недзе, кінуты, ляжыць, Духмяны і цудоўны! Прылёг на нейкім дзірване, Каб адпачыць хоць трошкі. Але галоднаму і ў сне, Знаць, сняцца хлеба крошкі. Цяпер і сам сабе не рад. Не спіцца, не ляжыцца. Ці не вярнуцца лепш назад Ды з другам памірыцца? Устаў Вандроўнік і брыдзе – Ідзе пад зорным небам, На месца памятнае, дзе Ён пасварыўся з Хлебам. О, як ён рад быў зноў, калі Сваю пабачыў страту! І Хлебу нізкі, да зямлі, Аддаў паклон, як брату.nike