Конь і Леў

Сярэдняя: 4.1 (31 голас)
Працаваў буланы Конь У гаспадара, З году ў год вазы вазіў І зямлю араў. А калі ён пастарэў Ды нядужым стаў, Гаспадар яго з двара Праганяць пачаў. Уздыхнуў і кажа Конь: — Ці-ж, за шмат гадоў, Я ў цябе не зарабіў Чатырох падкоў? — Гаспадар жалеза ўзяў, Падкаваў Каня. І пайшоў буланы ў даль На сустрэчу дня. Ён ідзе, мурог скубе, Ліст духмяны з дрэў. Раптам бачыць: перад ім Сам магутны Леў. — Што-ж не кланяешся мне? — Грозна Леў спытаў. — Ах, даруй мне, цар зьвяроў... Конь так адказаў. — Выгнаў гаспадар мяне Ў гэты раньні час. Я, галодны, скуб траву, Не заўважыў вас. — Усёроўна вінават Ты перада мной. Паглядзі, — гаворыць Леў, — Што зраблю з табой. — Глыбу з крушні ён схапіў Ў кіпцюры свае І так сьціснуў, што вада Пырснула зь яе. — Ну, вядома, ў камні ёсьць Ад дажджоў, сьнягоў Шмат вады, што цярушаць Хмары на яго. Дзіва большае было-б, — Кажа гэтак Конь, — Каб з гранітнай глыбы мог Высекчы агонь! — Кажа Леў Каню: — Што мне значыцца дастаць Нейкага агню! — Спрабаваў Леў высякаць Іскры, ды дарма, Толькі кіпцюры ступіў, А агню — няма. — Ну, цяпер твая чарга! — Кажа цар зьвяроў... Тут у глыбу ўдарыў Конь З чатырох падкоў. Пад аблокі іскраў сноп З громам паляцеў. Аж ня знаў, як уцякаць, Зь перапуду Леў. Вось ляціць ён, ледзь жывы, А настрэчу Воўк. Той пачаў цару зьвяроў Кланяцца здалёк. — Перастань ты, — кажа Леў, — Кланяцца да ног. Я ня цар, бо Конь мяне Сяньня перамог. — Воўк ня верыць: — Як, скажы, Ты паддаўся, Леў, Бо асілкаў гэткіх я, Пэўна, з сотню зьеў. Толькі мне ты пакажы Гэтага Каня. — Ад яго на'т і касьцей Не пакіну я. — Не хваліся, — кажа Леў, — І ня сьмейся лепш: Як убачыш ты Каня, З страху сам памрэш. Хочаш, я табе яго Пакажу здалёк... — І пайшлі глядзець яны — Леў і шэры Воўк. Толькі лес прайшлі, тут Леў Кажа: — Бачу я За пагоркам, на лугу, Гэтага Каня. Ты ніжэйшы ростам, Воўк, Можа ня відаць? Дай спрабую я цябе Ды вышэй падняць. — І хоць асьцярожна Леў Друга ў лапы згроб, Але зіркачы ў таго Вылезьлі на лоб. — Што-ж ты дыхаць перастаў? — Запытаўся Леў. — Перш хваліўся, а цяпер З страху анямеў!.. Тут Леў бразнуў аб зямлю Шэрага Ваўка І да логвішча свайго Кінуўся ўцякаць. Гэта бачыў Гаспадар. Рад быў дужа ён, Што ад ворагаў яго Выратаваў Конь. Ён буланага вярнуў Зноў у стайню — ў дом І ўвесь век яго карміў Сенам ды аўсом. Air Jordan VII 7 Shoes