Крыніца

Сярэдняя: 3 (4 галасоў)
Каб асвяжыць свае вусны Днём падарожным, буднім (Гэта было далёка Ад бацькаўшчыны маёй), Я пахіліўся толькі I ў серабранай студні Ценю свайго не ўбачыў, Хоць сонца было нада мной, Хоць там было ўсё адбіта, I снежныя гор вяршыны, I цуг аблакоў лятучых, І тонучых у бязмеж... Я зразумеў: мяжа тут, А за мяжой пустыня, А за пустыняй, недзе, Зямлі і жыцця рубеж. He ведаю колькі часу — Хіба што мінулі годы — Ішоў я па рэху дальнім Да родных сваіх крыніц, Якія-б змаглі і прагу Маю уталіць заўсёды, І цень мой з праменнем сонца У тоні сваёй адбіць. Ты здзіўлена, прыгажуня, Калі я за твой напітак Гатоў з падарожнай кайстры Сягоння усё аддаць. І я быў калісьці іншым, І ў шуме любой ракіты, Здавалася мне, напевы Адны і тыя-ж гучаць. Але я чуў скаргу птушак, Якія згубілі гнёзды, І як сумавалі песні Без рэха сваіх бароў; Я відзеў, як засыхалі Зярняты ў чужых барознах, Занесеныя віхурай І хмарай з маіх палёў. Таму я і слаўлю тройчы Радзіму, крыніцы, дрэвы, З якімі, як час настане, Зліецца мой голас і цень, Якія карэннем вып’юць З грудзей маіх ўсе напевы І шумам вяршынь абвесцяць Другі нараджэння дзень.nike