Мы ў свой горад прышлі... (урывак)

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
Мы ў свой горад прышлі Ад Масквы і ад сцен Сталінграда. Мы аглухшы былі Ад нязмоўкшай яшчэ кананады I аслепшы амаль Ад дарожнага пылу і дыму І ад вогненных хваль, Ахапіўшых прасторы Радзімы, – Каб адразу пачуць Цішыню папялішч і руінаў I вачмі ахінуць Гэту каменную дамавіну. Першы вечар апаў Разам з намі ля вогнішч абозных, Ды не адпачываў З нас ніхто на крывавых барознах. Не таму, што, як некалі, шлях Млечны летняя ноч запаліла, Не таму, што-зямля Праз сталёвыя каскі паліла. Галавешкаю ў высь Нехта кінуў над горадам месяц. I ў праменнях сівых Каміноў зачарнела узлессе, I, як гром, па-над ім Бляха з дахаў сарваных грымела. I клубіў чорны дым, Быццам рой кажаноў ашалелых. Я устаў і пайшоў Між палатак абозных і бачыў. Што ніводзін з байцоў Не заснуў каля вогнішч гарачых. Што іх спудзіла сон, Што яны паглядаюць на захад, Людзі з розных старон — Масквічы, украінцы, казахі? Пэўна, рана адна Нам усім не давала спакою. I мы ўсе да відна Рыхтавалі паходную зброю. А на грудах руін Шумных некалі плошчаў, кварталаў З-за уральскіх раўнін Папасаліся коні і рзалі... — Горад мой, горад мой! — Я аклікнуў, і кожны твой камень Гэтай ноччу глухой Прагрымеў у адказ галасамі. Асцярожна падняў Я адбіты граніта кавалак. Чым і дзе ён ляжаў, На якім красаваў п'едэстале? Мо' з фабрычнай трубы Яго вышчарбіла навальніца, Мо' калонаю быў У адным ён з палацаў сталіцы? Мо' падмуркам служыў Або брукам на люднае плошчы, Па якой я хадзіў Вось у гэткія зорныя ночы?.. I хоць ведаю — дні Тваёй славы заззяюць нанова, I разбіты граніт Знойдзе месца сваё ў адбудове, — Непакояць мяне Куль варожых сляды, нібы раны, Што на кожнай сцяне Засталіся крывавіць і раніць. Бо пакуль даляцеў Да граніта асколак гранаты, Тут стаяла, як цэль, Постаць маткі, сястры маёй, брата... — Горад мой, горад мой, Колькі гордых іх, мужных і смелых Тут лягло пад табой, На руінах тваіх анямелых?! — Толькі цені ўстаюць — I цень кожны гаворыць мне імя — I праз горад ідуць, I, як Дантэ, іду я за імі... Гэта можа страшней Ад усіх падарожжаў у пекла, Дзе-б агнямі мяне За грахі катавалі і секлі. Бо хто толькі прайшоў Па зямлі беларускай і відзеў Трысцянец і галоў Дагараючыя піраміды, — Чуў галошанне ўдоў, Матак асірацеўшых, якія Тут шукалі сыноў, Нібы кнігаўкі, ў ночы глухія, — Той не хутка ізноў Знойдзе сон пад радзімы страхою, Пакуль попел з палёў Ён не змые варожай крывёю I не пройдзе па ўсёй Па зямлі, ад агню пачарнеўшай, Мсціўцам грозным, суддзёй, Што асудзіць жывых і памершых...Nike Jordan Super Fly 4