Над калыскай

Сярэдняя: 1 (1 голас)
Вецер дрэвы калыша злягка, атрасае лісты на паркан. Мутна гаснуць асеннія дні, oй, не плач ты, мой сокал, засні! Буду я калыхаць усю ноч, буду я паглядаць у акно. Над сасновай калыскай тваёй праляціць стада дзікіх гусей. I, пачуўшы крылаты іх шум, выйду ў поле я і папрашу, каб прыселі яны на вярбе, далі цёплага пуху табе. Ёсць далёка у горадзе дом, ходзіць стража, пільнуе кругом. У астрозе на нарах не раз, пэўна, думае нехта пра нас; чуе, як ападаюць лісты, як не спіш цёмнай восенню ты, як вятры напяваюць зіму. Спі... Мы заўтра напішам яму, што у нас не было гэтых слёз, што ты шмат падужэў і падрос; хутка шапку надзенеш яго, пойдзеш новай вясной за плугом. Вецер дрэвы калыша злягка, зоры ясныя ловіць рака. Ну засні, і не варта тужыць. Хочаш, будзем іх разам лавіць? Толькі зоркі не вылаві тэй, што нядоляй гарьшь у людзей; не збірай і тых дробных — расу, бо няведама што прынясуць. Бяры лепей, што ярка мігціць, — праз жыцце яна будзе вясці. A то спі... Я табе запяю, зор насыплю ў калыску тваю.Adidas Crazy Light