Ой, калышыцца вецер...

Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)
Ой, калышыцца вецер
                                         на крывой на асіне,
ужо час мне выходзідь на шырокі гасцінец.
Хутка пойдуць дзяўчаты
                                         грамадою вясёлай
у дуброву з крыніцы чэрпаць вёдрамі золак.
Між дзяўчат ёсць такая
                                         станам гібкая — колас,
сэрца ў радасці млее яе чуючы голас.
I на ліха дала ёй
                            ночка цёмная бровы,
залатым напаіўшы вочы цветам ліповым,
і багатара бацьку,
                               грошай, золата груды,
куфры тканяў багатых і пшаніцы аруды.
Адказалі у сватах, —
                                     яшчэ молада быццам,
хай яшчэ падзявуе, хай яшчэ весяліцца.
А ўсяму, не сляпы я,
                                   была толькі прычына, —
не аддаць Кацярыны за батрацкага сына,
у якога багацця:
                             пядзі тры ўсяго ніва,
конь адзін, не стаеннік і з абмуленай грывай,
і кашуля на плечах,
                                  і душа пад кашуляй,
сілы поўная буйнай: пра яе усе чулі,
ды яшчэ мо' пачуюць...
                                         Выйду вось на гасціпец,
пагляджу на дзяўчат я, на сваю Кацярыну.
Калі сумная пройдзе,
                                      бы чагось зажурыцца,
будзе вёдрамі чэрпаць доўга золак з крыніцы, –
падыйду і пацешу,
                                   вочы слёз хай не зораць —
не такое згіналі, як дзявочае, гора!..
Калі-ж пройдзе вясёлай,
                                           пырсне смехам у вочы, –
у карчму завалюся, прасяджу да паўночы.
I за то, што звадзіла,
                                     ўракала над рэчкай,
запалю хіба чорту саламяную свечку...
Эх, калышыцца вецер
                                         на крывой на асіне,
ужо час мне выходзіць на шырокі гасцінец.