Пісьмо

Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)
Толькі ноч настае, — і ўзрываюцца, падаюць зоры. Ужо трэція суткі ніхто з нас вачэй не змыкаў. Нават чорным здаецца над намі устаўшае сонца і, як мірнымі днямі, на ўзлессі расцвіўшы чабор. Хто заснуў вечным сном на здабытым акопе, хто — ад зморы — на спаленай ніве прылёг, але ўсе па загаду: наперад! Гатовы, — нават паўшыя, — ўстаць і ў атаку пайсці. Падпаўзае сястра. Часам раны каму перавяжа, часам вусны вадою з баклагі асвежыць... — Сястра! Паднясі нам патроны ад тых, каму болыш непатрэбны. Хутка кончу пісаць — і адправіш вось гэта пісьмо: «Дарагія мае! Недзе вы з-за Урала, з-за Волгі кожны дзень углядаецеся у той бок, дзе палае агнём Беларусь. Перад намі наш край! I насустрач выходзяць бярозы, быццам маткі, што з часу расстання стаялі, чакалі сыноў. Хутка зноў загудуць і зазвоняць вагоны на радзіму з далёкіх усходніх палёў. Толькі вы не сумуйце, пабачыўшы нівы стаптаныя, — мы іх бачылі першыя, першыя імі прайшлі. Попел іх нам асеў назаўсёды на скроні, нас апаленымі абымалі рукамі сады. Хоць у ранцах у нас былі толькі сухар ды набоі, — красаванне і зелень лістоў, абяцалі мы ім... Недзе стогне зямля пад варожай лавінаю танкаў. Узрываюцца зоры над намі. Атака...» — Сястра! Калі я не дакончу пісьмо, ты дапішаш: радзімы рубеж перайшлі мы, і сям'і і сябрам з Беларусі прывет перашлеш.Adidas Crazy BYW