Раніца над Мінскам

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Прайшоў трамвай. Ён на прыпынку кожным Спыняўся доўга, быццам інвалід, Які ў разбітым горадзе не можа Прыпомніць трасы. На муроў граніт, На чорныя разваліны з Нямігі, Крутымі рэчышчамі вуліц, як прыбой, Плывуць туману веснавыя крыгі, Далёкі золак несучы з сабой. Мінск устае з заслоны ночы хмарнай, Мінск устае ў сімфоніі гудкоў, У пераклічцы цягнікоў таварных, Прывёзшых сосны цяглыя з бароў, Прывёзшых нафту — дар Азербайджана, Платформы рэек — гор Уральскіх дар, Маторы, эскалатары і краны, Што чорнымі далонямі да хмар Узносяць цэглу і бетон, і песню, Якая ўспыхнула ўдалечыні. I вось пяюць і муляры, і цеслі, Аж рыштаванняў гулкі лес звініць, Аж паўстаюць з руінаў безнадзейных Кварталы новых гмахаў-камяніц, Палацы — казачныя лятуценні У нябачным ззянні сонц і зараніц... Няхай ўсё гэта песня нагадала, Але я веру: будзе горад мой Такім, куды Скарына і Купала 3 плеядай слаўных прыдуць грамадой, Куды пралягуць светлыя дарогі, Якімі пройдзе маладосць дзяцей, He знаючы ні гора, ні трывогі Сваіх бацькоў... Начы знікае цень. I вось ідзеш загледзеўшыся ў мару, У візію. He заўважаеш на'т, Як дробны дождж імгліць, сячэ па твары, Шуміць празябшы, абгарэлы сад. I Свіслач, прадчуваючы, што скора Яе скуюць гранітам берагоў, Б'е хваляй устрывожанай і чорнай У фермы перакінутых мастоў.Nike Air Max