Рэпатрыянты

Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)
Іх шмат было: не менш як зор у небе Ці як пяску на беразе марскім. Іх падхапіў прыбой вайны на грэбень, На чорныя занёс мацерыкі. Там не было ні сонца, ні блакіту; Там не было ні хлеба, ні вады; Адно чарнеў дол трупамі набіты I вочы грыз ім асвенцімскі дым. Іх шмат было. Але адных забрала Драпежная нямецкая зямля, Якую ўпрэжаныя у ярмо гаралі, Якая ўзгоркамі магіл іх парасла. Другіх забрала поўначчу панурай Смерць пад зямлёй, між вугальных пластоў, Сталь, для якой ў пякельных печах Рура 3 рудою плавіліся попел іх і кроў. Іх шмат было... I вось яны сягоння, 3 мільёнаў тысячы уратаваных душ, Васкросшы з небыцця, насустрач волі, сонцу, Насустрач даўняму свайму жыццю ідуць. Ідуць на мыліцах, як прывіды якія, Звісаюць рызманы з іх клеймаваных рук. Слязяцца вочы іх, калісьці маладыя, Ахрыпшых галасоў плыве трывожны гук. Але ад снежных Альп, ад берагоў Ламанша — Праз колькі гор яны, праз колькі рэк прайшлі! — He ўспыхнуў водсвет зор ў вачах ад слёз пагасшых I ў сэрцы, дзе званы хаўтурныя гулі. Бо толькі недзе там, на ўсход, за Бугам сінім, Вятры такія, што асушаць слёз паток, Дажджы такія, што з сэрц змыюць прах чужыны, I сінява нябёс, што распагодзіць зрок. Ідуць пахіленыя пад цяжарам шчасця, 3 дзяцьмі народжанымі ў прадсмяротны дзень, Спяшаюцца грудзьмі да ніў сваіх прыпасці, Да дрэў, што ім насустрач кінулі свой цень.Adidas