Сільніцкі

Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)
Па тым як з атраду прыбег вартавы, Як пераступіў ён у хату парог, Як шапку-папаху сарваў з галавы I першае слова прамовіць не мог, — Бацькі зразумелі: ў лясах, за Дзвіной, Дзе ноччу грымеў несціхаючы бой, Ці куля нямецкая раніла сына, Ці труп яго недзе пад сіверам стыне. Панурая поўнач над полем глухім. Плыве з папялішчаў удушлівы дым. Шумяць абгарэлыя сосны бароў. Бушуе ламаючы крыгі Дзвіна. Галосіць пад вострым смыком палазоў Тугой безнадзейнай сцяжыны струна. Сільніцкі ў дарогу далёкую едзе, — Выходзьце праводзіць, браты і суседзі! Што-ж нізка спусцілі галовы, сябры? Ён толькі на час свае вочы закрыў, Ён толькі на час лёг спачыць у труне, Ён хутка падымецца, пойдзе ізноў Па горах, далінах, па нетрах бароў, Па ўсёй партызанскай сваёй старане. I мы недарма палажылі герою У курган яго шапку, набоі і зброю; I мы недарма над Дзвіной да зары У поўнач глухую палілі кастры, — Бо ён з перамогай да родных бацькоў, Да верных сяброў сваіх песняй прышоў.Boots