Сярод лясоў наднёманскіх

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Сярод лясоў наднёманскіх, Густога сасьняка Жыла малая Верачка — Дачушка лясьніка. Яна дружыла з дрэвамі, З птушынаю сям'ёй, Зьвярынай усялякаю І зь ягадай лясной. Ды вось аднойчы восеньню Лес, чуе, не пяе, І стала ёй нявесела, Сум агарнуў яе. Шкада ёй ападаючых Лістоў і матылькоў, Шкада ёй адлятаючых У вырай журавоў. І вось, пацешыць Верачку Жучкі прыбеглі спрытныя, Камарыкі гульлівыя, Мурашкі працавітыя. Гудуць, зьвіняць і раяцца. Зь сьвітаньня да начы, Ня знаюць, як гаротніцы Ў бядзе дапамагчы. Прыбеглі зайцы шэрыя, Вавёрачкі гульлівыя, Бабры, лісіцы, вожыкі, Казулі палахлівыя. Паселі кругам, раяцца Зь сьвітаньня да начы, Ня ведаюць, як Верачцы Ў бядзе дапамагчы. Усёй сям'ёй зьявіліся Цецярукі стракатыя, Глушцы, вароны з совамі Ды зь дзятламі насатымі. Сядзяць на дрэвах, раяцца Зь сьвітаньня да начы, Ня ведаюць, як Верачцы Ў бядзе дапамагчы. Пачуў пра гэта павучок. Пытае: — што за гул? Мо' я, сябры-таварышы, Як-небудзь памагу? — — Ну, дзе табе! Маўчаў-бы лепш Ты ў засені лістка, — Гавораць і сьмяюцца ўсе З малога павучка. І ён па павуціначцы, Пакрыўджаны, палез Дамоў, пад ліст арэхавы, У хмызьнякі, у лес. А як настала ночанька, Серп месяца зазьзяў, Ён павуціну тонкую Хутчэй снаваць пачаў. Ад кусьціка да кусьціка, Між лапак і галін, Ад ёлкі да сасоначкі, Ад неба да зямлі. А потым зоры ясныя З краплістаю расой Павесіў ён званочкамі На павуцінцы той. Калі-ж прачнулася зара І ветрык прыляцеў, Лес залатымі струнамі, Ажыўшы, зазьвінеў. На звон устала Верачка. Сьцяжынаю лясной Ідзе яна і дзівіцца, Што лес сьпявае зь ёй. Кране рукой рабіны куст — Звон чуецца рабінавы, Кране яна каліны куст — Звон чуецца калінавы. А сонца струны павучка Кране празрыстьм променем, Заслухаешся, як гудуць Лясы-бары над Нёманам. Kobe XII 12 Shoes