Ткала я, ткала палотны...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Ткала я, ткала палотны цэлыя ночы і дні, ткала у роднай матулі з лёну свае васмярні. Замуж за Кліма пайшла я. Вечная ў хаце бяда, – ніва, як палец, вузкая, ў хлебе цвіла лебяда. Перш прадала я настольнік: помню, купілі паны губку апошнюю лёну; потым збыла дываны. Сына ў няволю забралі... Доўгі астрожныя дні, трэба паслаць яму хлеба, – і прадаю васмярні. Помню, не раз ён казаў мне: – Прыдуць другія часы, жоўтым успеняцца морам нашых жытоў каласы. Гнуцца, матуля, не будзем больш у паноў за сярпом, ясную долю здабудзем, лепшым жыццём зажывём, — Сына я вырву з астрога! Гэй-жа, паненкі, паны! Можа, апошнія купіць хто з вас мае васмярні?Footwear