У дарозе

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Упершыню шум верасоў, звон журавоў над краем, знаёмых і таварышоў спакойна пакідаю. Бо ведаю – і без мяне ў садах збяруць чарэшні, і ўжо ніколі ў сэрцы жней не засумуе песня. Цягнік ляціць. Яшчэ гараць агні ў вагоне слепа, а ўжо калышыцца зара падсолнухаў над стэпам. I не паспееш крыкнуць: — Глянь, якая шыр — дарога! — а велізарная зямля кідаецца пад ногі. Хвалюе вецер курганы. Тут, як па мору, бродзіш, на'т забываешся ў якім цягнік ляціць стагоддзі. Але бялеюць воблакі і топалі, з усходу з калгасным хлебам ветракі насустрач нам выходзяць. На сотні вёрст перада мной кавыльная раўніна, і Дон над ёю цецівой сцягнуў лук неба сіні. Таварыш мой, акын стэпоў, з дамброй не расстаецца. Напеў яго гартанных слоў я разумею сэрцам. Бо пра адно мы з ім пяём, адно палае імя над гэтым стэпам, над Дняпром і над усёй радзімай.Womens Running Shoes