Ураклі, матуля, сына твайго людзі…

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Ураклі, матуля, сына твайго людзі… Ураклі загоны і палі, як у ясны кужаль убіралі грудзі родныя бярозы, тапалі. Ураклі і вочы сінія краіны, і кудлатай руні дываны - нехта мне у сэрца, сеючы, закінуў залатыя шолахі вясны. Мне не дапамогуць лекі ад урокаў, ні твая малітва да зары, не засну, як даўна, поўначчу глыбокай сінякрылым рэхам у бары... Нават пад курганам чуў бы звон далёкі, як напевы песняў каласяць тугой, як скрыпяць калёсы ў полі адзінока, поўныя сялянскаю бядой. Вось спачну мо’ трохі ў туманах вішнёвых, затапіўшы вочы мокрыя ў зару, і далей пайду я праз лясы, дубровы, па тваіх дарогах, Беларусь.New Arrivals