Вільня

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Я гэты горад знаю з даўных дзён, Дзе дрэмлюць замка гордыя руіны, Дзе ўзняў густое вецце ясень, клён Над сном акамянелым Гедыміна, Дзе, пад аркадамі сівых муроў, Праходзяць цені вулкамі вузкімі: Пясняр Літвы, наднёманскіх палёў, У падарожным плашчы пілігрыма, І Каліноўскі, і таварышы... Я чую голас іх у змроку шэрым, I чую, як Вілля ў начной цішы Бароў прадвечных падмывае бераг. І хоць навісшых камяніцаў сінь Начэй нямала беспрытульных туліць, А ў збуджаным напеве успамін Яшчэ не ўсё балючае заснула, Яно на кожным кроку устае, Гарыць у вераснёвай пазалоце, Дзе вецер песні першыя мае Рваў на Лукішскім на калючым дроце, – Усё-ж люблю я гэтых вуліц гул, Граду Панар, высокі золак раніц, I маладосць, абвітую ў тугу, Якой у вочы можна смела глянуць. Я гэты горад знаю з даўных дзён. I кожны раз мне новыя старонкі Суровай былі адкрывае ён, , Запісанай на камні вежаў звонкіх. I я чытаю пыльныя радкі, У якіх вітае светлы дух Скарыны, I устаюць мінулыя вякі I слаўныя краіны гадавіны. Вось абеліск узняўся, як прамень, Над Чэрняхоўскім, над магілай паўшых I словы Сталіна палаюць ноч і дзень Аб вечнай дружбе і аб славе нашай. Я гэты горад знаю з даўных дзён. I каб не хвойны пах бацькоўскай хаты, I каб не нарачанскай хвалі звон Ля курганоў, ля сосен расахатых, — Хацеў-бы я, каб мой апошні спеў Тут, сярод гэтых незабыўных вулак, Дзе ўпершыню ён гулка празвінеў, Знайшоў спакой і вечны свой прытулак.Air Max Shox 2018