Восень тлее, і з лясной глушы...

Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)
Восень тлее, і з лясной глушы вецер пах прыносіць гаркаваты. Вось і хата: дзед яшчэ імшыў зруб яе смалісты, сукаваты. Я ужо старога не застаў, без яго зардзіліся асіны. Ен памёр пад шум асенніх траў, толькі стрэльбу ў спадчыну пакінуў. Цецярук з ягодніку ўзляцеў. Па прывычцы стрэльбу я рыхтую і сачу за ценем паміж дрэў, хоць, напэўна ведаю, спудлую. Што-ж, няхай шчасліва ён ляціць, будзячы прадвечныя абшары, выстрал толькі рэхам прагучыць, як напеў ці восені фанфары. Я іду ў стары, знаёмы лес па знаёмых сцежках і палянах, дзе ў зялёнай некалі імгле я хадзіў з старым на паляванне. Ён вучыў сляды распазнаваць, гаварыць на галасах птушыных, да зямлі прыпаўшы, вычуваць кожны шум і пах крыві звярынай. I калі паліцыя ў сяло прыхадзіла — выкрадаўся першым, і хаваў жвіроўку, і ў дупло радзіў мне хаваць і мае вершы. He адзін зарубцаваўся знак з тых часоў панурых і балючых. Над старымі пнямі маладняк расшумеўся галасамі пушчы. I хоць больш ніколі на яву тут стары не пройдзе паляўнічы, – я вышэй ўздымаю галаву на вяршыні сосен падзівіцца.Air Jordan XX9 29 Shoes