Восенню

Сярэдняя: 2 (1 голас)
Стрэхі мокрыя ўніз апусцілі рукавы, пачарнелі гасцінцы, дарог каляіны; дацвітае лістом і лаза і крушына, і ў імшарах лясных дагарае атава... Глядзіць родная даль з-пад насуненай шапкі туманоў, што вісяць дываном над балотам; пад дзядоўскім старым і пахіленым плотам вецер лісце, як пер’е, ўзмятае ахапкам. А паўднём сонца лістам чырвонай асіны расцвіце паміж дрэў, ды ізноў у гушчары ападзе і рассыплецца ў ціхіх імшарах па ягодніку спелай агнём-журавінай... Калі-ж ноч ападзе, рассыпаючы зоры, і затлеюць яны над іржавым папарам, вечарамі тады дзед на дошчатых нарах ўспамінае жыццё, што мінула yчopa. І, як памяць сівая далёка ахопіць, ён гаворыць з тугой аб гушчарах глыбокіх, бы памінкі спраўляе па соснах высокіх, па лагах, па ласіных загубленых тропах... Ды пытае мяне пра блізкіх і знаёмых, што пайшлі у жыццё прамяністай дарогай, і ці шмат, як і я, маладых у астрогах дні свае караталі ў падвалах сцюдзёных... І, заслухаўшыся, галаву апускае сівую, як сасна, пабялеўшая раннім марозам, словы-ж так ападаюць, як лісце бярозы, на асеннюю быль і на казку старую.Off White X Max 98