Я, можа, сотню раз прайшоў...

Сярэдняя: 4 (8 галасоў)
Я, можа, сотню раз прайшоў па роднай старане, прастор і даль яе шляхоў даўно знаёмы мне. Чуў, як у цемры векавой стагнала у ярме, і ўсходы руні маладой касіла градам смерць. Я межы бачыў, на якіх нядолі рос асот, муры астрожныя і ў іх — зняволены народ. На могілках і ўсюды быў, дзе хмараў цень лягла. дзе толькі песня барацьбы са мной прайсці магла. Таму прастор калгасных ніў, свабодная зямля, і нашы сонечныя дні век славіць буду я. І як не пець, калі вясну, што растапіла снег і ажывіла старану, сустрэць прышлося мне? Сустрэць не схіленай сасной над польным курганом, не адзвінеўшаю струной і на’т – не старыком. Зрок ясна бачыць прад сабой шляхоў і рэк узор, над Маўзалеем, над зямлёй праменне вечных зор. І голас гулкім серабром – пяеш – звініць ўдалі, ў трэль салаўіную ці ў гром, ў любую песню лі. Яна скупаецца ў жытах, высокіх і густых, яна зайграе у барах на соснах залатых.Shop Women's Sneakers by Brand