Яна хату бяліла...

Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)
Яна хату бяліла і чароўнай рукой сцены, столь абвадзіла васільковай каймой. Я глядзеў у здзіўленні на разліў сінявы і на вочы-праменні, на блакіт іх жывы. Хоць быў час адыходзіць, ды ніяк я не мог, аж да сонца усходу, кінуць хаты парог. Бо шляхі і крыніцы, нават сны, як зарой, абвяла чараўніца васільковай каймой. I сягоння на краю, — хоць мінулі гады, — дзе бываю, шукаю успамінаў сляды. Толькі шмат у нас хатаў, дзе заўсёды вясной белюць сцены дзяўчаты і абводзяць каймой. Зойдзеш — бачыш: не тая... Без патрэбы тады, пра дарогу спытаеш ды папросіш вады.Air Zoom Pegasus 34 Leather