Заўсёды поўначчу...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Заўсёды поўначчу, калі прачнуцца пад вясняным шумам разлівы родных рэк, калі мяне наведываюць думы: якімі гукамі струны і песнямі ты ўвекавечыў дні гора, нашай славы дні і гэтых зораў бляск прадвечны? З далі сінеючай на мель з прыбоем вынесла суровым шмаццё разбітых каравел, паэмаў адзвінеўшых словы. Нібыта часу не было агледзець ветразі калісьці, праверыць кожнае вясло і прасмаліць жывіцай днішчы. Аж крыўдна да гаручых слёз, якія толькі майстра знае і той, хто столькі перанёс, як мы, расстанняў з родным краем. Таму, калі цяпер спяшаць за лёгкай славай у прасторы, я не імкнуся тых дагнаць, чый недалёкі шлях у моры. Бо нам патрэбна у жыцці яшчэ адкрыць нямала спектраў, пакуль ля нейкай з Антлацід з ног не саб'е салёным ветрам. Тады па мачце смаляной, што даплыве да родных гоняў, ці па баклазе, у якой нордостам запавет прыгоніць, — патомкі змогуць адчытаць апошнія каардынаты, дзе кожны голас, што чуваць як гром, быў гулкім і крылатым, а зрок крыштальным, як алмаз, абмыты снежнай пенай мора, і ад якога мо' не раз успыхнуць чэрвеньскія зоры.Mercurial Superfly Heritage FG