Журавель і чапля

Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)
Ha адным канцы балота Была хата Жураўля, На другім канцы балота Чапля шэрая жыла. Надакучыла сівому Жыць самотна Жураўлю. Блукаць каля буралому Па балогнаму гніллю, Слухаць жаб неугамонны Рогат, шум у трысніку, Перагуды, перазвоны Камароў у талаку. Вось задумаў ажаніцца Ды на Чаплі Журавель І пайшоў да маладзіцы Па імшарах, па дрыгве. Ляпу-чапу, ляпу-чапу, — Журавель ідзе-брыдзе, Праз сем дзён прышоў да Чаплі I гаворьць: — Добры дзень! Ці не хочаш за мяне ты Выйсці замуж? — А яна Кажа: — Што ты, — кажа, — гэта Сабе выдумаў сп'яна! Непрыгожы, доўганогі, — Лепш ідзі адкуль прышоў! — I пабрыў сваёй дарогай Сумны Журавель дамоў. Ды адумалася Чапля, Што дарма за Жураўля, За балэтнага суседа, Яна замуж не пайшла. Ляпу-чапу, ляпу-чапу, — Ў хату Жураўля ідзе. Праз сем дзён прыходзіць Чапля I гаворыць: — Добры дзень! Ці не возьмеш мяне ў хату? — Журавель ёй кажа: — He! Дзе з такой, як ты, чубатай, Паказацца ў свеце мне? Шыя выгнута вужакай, Хараства ні ў чым няма! І убор твой аніякі, I нягодная сама. Калі Чапля з хаты вышла, Журавель пашкадаваў, Што пакрыўдзіў яе лішне. Што за жонку не узяў. Ляпу-чапу, ляпу-чапу, — Па дрыгве і па вадзе Ізноў сватацца да Чаплі Журавель ідзе-брыдзе... I так ходзяць яны ў сваты Цэлы свой птушыны век, I стаяць іх воддаль хаты Па канцах балот і рэк.Kids