Зноў шкода мне родных аселіц...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
Зноў шкода мне родных аселіц, скрыпучых на полі калёс. Туман серабраны абеліць атаву звінячую, плёс. Зара на куросаднях ціха збіраецца ўжо начаваць, а мне яшчэ хочацца крыху на ржышчы пустым пастаяць. Як быццам, адходзячы ў горад, забыўся сказаць весялей, каб і без мяне усе зоры гарэлі над вёскай маей.New Arrivals